4 czerwca 2026

Grupa G: ostatni taniec De Bruyne, Salah ściga selekcjonera, pasterz w bramce Iranu i Wood ostatni raz

Grupa G to ostatni rozdział wielkich pokoleń: belgijska złota generacja w ostatnim tańcu (już bez Hazarda, bez Kompany'ego, bez Vertonghena, ale wciąż z De Bruyne, Lukaku i Courtoisem), egipscy Faraonowie z Salahem ścigającym swojego selekcjonera w tabeli strzelców wszech czasów, irański Team Melli z trzecim z rzędu Taremim jako kapitanem, oraz nowozelandzcy All Whites, którzy ostatni raz byli na mundialu w 2010 i wracają z jedynym kapitanem, który strzela goly w Premier League. Cztery zupełnie różne projekty, jedna grupa, jeden cel: zakończyć rozdział wyżej niż ostatni raz.

Grupa G startuje 15 czerwca, gdy Belgia zmierzy się z Egiptem w Seattle — Lumen Field, w deszczu (a raczej mżawce, jak to w Seattle). Wieczorem tego samego dnia Iran zagra z Nową Zelandią w Los Angeles. Mecz, który prawdopodobnie ustali układ siły w grupie, to Belgia – Iran (21 czerwca, Los Angeles)w drugiej kolejce.

Belgia — Diables Rouges, ostatni taniec z De Bruyne i Lukaku

Belgia jedzie na czternasty mundial w historii. Najlepszy wynik: trzecie miejsce 2018 (Rosja, gdzie wyrzucili Brazylię w ćwierćfinale 2:1 — w meczu, w którym De Bruyne strzelił z dystansu, Belgia kontrowała jak za starych czasów, a Brazylia wyleciała), przegrali półfinał 0:1 z Francją (Umtiti, gol z głowy). W 2022 — katastrofa. Faza grupowa, porażka z Maroka 0:2, remis z Chorwacją 0:0, Belgia leci do domu. Cała „złota generacja" (De Bruyne, Hazard, Lukaku, Courtois, Vertonghen, Alderweireld, Kompany) odjeżdża z Kataru z poczuciem największej zmarnowanej szansy w historii kraju.

Selekcjonerem jest Rudi Garcia— Francuz, 62 lata, były trener Lille (mistrz Francji 2011), Romy, Marsylii, Lyonu, Napoli (pół roku, fiasko), Al-Nassr (zwolnione w 2024). Federacja belgijska, po próbach Domenico Tedesco i Frankiego Vercauterena, wreszcie zaproponowała mu kadrę w styczniu 2025. Garcia powiedział: „dajcie mi De Bruyne'a, resztę zorganizuję". Federacja dała. Zorganizował awans, ale nikt nie jest do końca pewien jak.

Kogo warto śledzić

Kevin De Bruyne (Napoli, 34 lata).Ostatnia kapitańska szarża. Latem 2025 z Manchesteru City do Napoli (za darmo, koniec kontraktu). W Neapolu w sezonie 2025/26 odpalił karierę „starszego męża stanu" — 8 goli, 14 asyst, mistrzostwo Włoch. Najwybitniejszy belgijski piłkarz wszech czasów bezdyskusyjnie. To jego ostatni mundial, ostatnia szansa na coś więcej niż brąz 2018.
Romelu Lukaku (Napoli, 33 lata). Też Napoli (transfer w 2024), też mistrz. Najlepszy strzelec reprezentacji Belgii w historii (88 goli). Po katastrofie 2022 (gdy w 1/8 z Marokiem zmarnował trzy okazje 1 na 1), wraca z odzyskaną formą. Lukaku w Neapolu to inny Lukaku niż w Romie — Conte umiał go reaktywować, Napoli podtrzymuje.
Thibaut Courtois (Real Madryt). Bramkarz, 33 lata. Najlepszy bramkarz mundialu 2022 (a Belgia odpadła w fazie grupowej, co tylko podkreśla absurd). Po długoterminowej kontuzji ACL (2023) wrócił w 2024 i wciąż jest jednym z trzech najlepszych bramkarzy świata.
Jeremy Doku (Manchester City). 24 lata. Lewa noga, lewe skrzydło, dryblingi, których Hazard nie miał już od 2018. Wschodząca gwiazda, w sezonie 2025/26 z Pepem Guardiolą najlepszy okres kariery.
Amadou Onana (Aston Villa). Środek pola, 24 lata. Belgijski Vieira — 200 cm wzrostu, mocny, technicznie dobry. Symbol nowego pokolenia Diables Rouges.
Matias Fernandez-Pardo (Lille). 20 lat. Lewa noga, technika. Najnowsza gwiazda na taśmie produkcyjnej Lille — taki sam profil jak Doku w 2020.

Anegdotki, które warto znać

Ćwierćfinał 2018, Brazylia – Belgia. Kazań, Rosja. Belgia 0:0 do 13. minuty, potem autogol Fernandinho z rzutu rożnego. 1:0. Potem De Bruyne ucieka całej brazylijskiej obronie i z 25 metrów strzela w samo okno bramki. 2:0. Druga połowa: Brazylia szturmuje, Renato Augusto strzela na 2:1. Brazylia rzuca wszystko do przodu. Courtois broni Neymara, Coutinho, Firmino, jeszcze raz Neymara, jeszcze raz Neymara. Belgia wytrzymuje. 2:1, koniec. Pierwszy raz w XXI wieku Brazylia wylatuje z mundialu w ćwierćfinale. Belgia w półfinale spotyka się z Francją, przegrywa 0:1, ale brąz wciąż jest. Klamra historii.

2022, Lukaku w 1/8 z Marokiem... wcześniej z Chorwacją. Faza grupowa, ostatni mecz, Belgia musi wygrać z Chorwacją. Lukaku wchodzi z ławki w 60. minucie i marnuje cztery okazje pod rząd. Cztery. Wszystkie 1 na 1, wszystkie z bliska. Kopnięcie w słupek, kopnięcie nad poprzeczką, kopnięcie w nogi Livakovicia, kopnięcie tuż obok słupka. Wynik 0:0, Belgia wylatuje. Lukaku po meczu uderza pięścią w ścianę ławki rezerwowych — kamery to złapały, „najgorsza minuta jego życia", powiedział pasterz belgijskiej piłki Marc Wilmots na L'Equipe. Cztery lata później Lukaku wraca, lepszy, ze świeżą głową, z mistrzostwem Włoch w plecaku. Cisza w sieci. Lukaku: „nie czytam komentarzy".

Złota generacja, zero tytułów. Belgia od 2014 do 2022 była przez większość czasu numerem jeden w rankingu FIFA. Pierwsze miejsce w rankingu przez 1233 dni z rzędu w latach 2018–2022, rekord. Trzecie miejsce w 2018. I... nic. Zero finałów, zero półfinałów po 2018. Najwybitniejsze pokolenie w historii kraju kończy karierę bez jednego trofeum.Dziennikarz De Standaard nazwał to „belgijską traumą nowoczesności". Cała Flandria z nim zgodna.

Egipt — Faraonowie wracają po 8 latach, Salah ściga swojego trenera

Egipt jedzie na czwarty mundial w historii. Pierwszy w 1934 (Włochy, odpadli w pierwszej rundzie), drugi w 1990 (Włochy znowu — zero zwycięstw), trzeci w 2018 (Rosja — trzy porażki, ostatnie miejsce w grupie z Urugwajem, Arabią Saudyjską i Rosją). Egipt nigdy nie wygrał meczu na mistrzostwach świata.Powtórzmy: cztery udziały, zero zwycięstw. Najlegendarniejsza ekipa afrykańskiej piłki na poziomie klubowym (Al-Ahly z najwięcej tytułami afrykańskimi w historii) i jedna z najsłabszych przy mundialach w historii.

Selekcjonerem jest Hossam Hassan — i tu robi się ciekawie. Hassan to rekordowy strzelec reprezentacji Egiptu wszech czasów: 69 goli w 177 meczach. Po Rui Vitórii (Portugalczyku, którego federacja zwolniła w 2024) federacja powiedziała: „weźmiemy własnego". Hassan był jednym z liderów kadry w latach 90. (jego głowa zapewniła Egiptowi awans na MŚ 1990, kończąc 56-letnią absencję). Teraz prowadzi kadrę. Mohamed Salah, kapitan, ma 67 goli w kadrze. Dwa gole brakuje mu do dorównania własnemu selekcjonerowi. Hassan na każdej konferencji prasowej żartuje: „Salah, nie strzelaj więcej, nie chcę tracić rekordu". Salah śmieje się. Cały Egipt śmieje się. Ale Salah strzeli. Pierwszy gol Salaha na mundialu = rekord wyrównany. Drugi = nowy rekordzista wszech czasów. Najlepsza stricte personalna historia turnieju.

Kogo warto śledzić

Mohamed Salah (Liverpool, 33 lata). Kapitan, twarz egipskiej piłki XXI wieku. Najlepiej zarabiający piłkarz w historii Afryki. Latem 2026 (po mundialu) podobno odchodzi z Liverpoolu po dziewięciu latach — Saudyjczycy czekają z portfelem. Ten mundial to jego pożegnanie z wielką piłką europejską. Trzeci start na MŚ, dotąd zero zwycięstw, w 2018 strzelił dwa gole (wszystko, co Egipt zdobył).
Omar Marmoush (Manchester City). 27 lat. Latem 2025 z Frankfurtu na Etihad za 75 mln. Drugi napastnik Salaha — szybki, techniczny, młodszy. Sezon 2025/26 w City: 12 goli i 7 asyst. Egipt po raz pierwszy nie jest one-man-show.
Mohamed Elneny (Al-Jazira). Kapitan rezerwowy, weteran. Były gracz Arsenalu. Środek pola, motor.
Mostafa Mohamed (Nantes).Trzeci snajper. W Ligue 1 strzela dwucyfrówkę co rok. Klasyczny „drugi napastnik na drugą połowę".
Mohamed El-Shenawy (Al-Ahly). Bramkarz, weteran. W Pucharze Narodów Afryki 2024 obronił trzy karne w jednym wieczorze (półfinał z Marokiem). Latem 2025 Saudyjczycy próbowali, El-Shenawy zostaje w Kairze.

Anegdotki, które warto znać

1990, gol Hassana który zatrzymał 56 lat. Eliminacje do MŚ Włochy 1990, decydujący mecz w Konstantynie, Egipt – Algieria. Egipt musi wygrać, żeby pojechać na mundial pierwszy raz od 1934. Hossam Hassan (wówczas 23 lata, gwiazda Al-Ahly) w 79. minucie wskakuje na centrę z prawej strony i głową wbija piłkę do siatki. 1:0. Egipt jedzie na mundial. Cały Kair tańczy do rana. Hassan zostaje narodowym bohaterem w wieku 23 lat. 36 lat później ten sam Hossam Hassan, już jako selekcjoner, prowadzi kadrę na czwarty mundial. Bohater z 1990 prowadzi pokolenie, które chce nareszcie wygrać mecz. Symetria, której scenarzysta nie wymyśli.

Salah i finał CL 2018. Trzy tygodnie przed mundialem 2018, finał Ligi Mistrzów Real Madryt – Liverpool, Kijów. 26. minuta, Salah w pojedynku z Sergio Ramosem. Ramos chwyta Salaha za ramię, ciągnie w dół, lądują razem na trawie. Salah ze złamaną kością obojczyka schodzi w 30. minucie, płacze idąc do szatni. Real wygrywa 3:1. Trzy tygodnie później Salah na mundialu w Rosji gra z bandażem, w pierwszym meczu z Urugwajem nawet nie wchodzi, w drugim z Rosją strzela gola z karnego (Egipt przegrywa 1:3), w trzecim z Arabią strzela na 2:1, Egipt wylatuje. Cały Egipt do dziś winil za to Ramosa. Saudyjczycy potem rok później Ramosa kupili — egipscy kibice komentowali na Twitterze: „nasza zemsta nadchodzi w Rijadzie".

Puchar Afryki 2025 i finał z Marokiem. Niedawno: Egipt – Maroko, finał PNA 2025 w Casablance (zwycięstwa Faraonów na drodze: 1/8 z Nigerią po karnych, ćwierć z Ghanaą 2:0, półfinał z DR Konga 2:1). W finale Salah strzela na 1:0 w 12. minucie z karnego. Maroko wyrównuje, dogrywka, karne. Salah strzela panenkę pod Yassine Bono. Bono nie rusza się — piłka spada delikatnie w środek bramki. Egipt wygrywa Puchar Afryki siódmy raz w historii (rekord). Salah klęczy na boisku, modli się, wszyscy gracze tworzą wokół niego krąg. Internet się rozpłakał. Tłumacz języka migowego Al Jazeery nie mógł kontynuować z powodu emocji.

Iran — Team Melli, czwarty z rzędu, Taremi po raz trzeci

Iran jedzie na siódmy mundial w historii, czwarty z rzędu (2014, 2018, 2022, teraz 2026). Nigdy nie wyszli z fazy grupowej. Najbliżej byli w 2022: 2:0 z Walią (wygrana), 0:6 z Anglią (mocno), 0:1 z USA (klucz, gol Pulisicia). Wylecieli o jeden punkt. Iran ma jedną z najsilniejszych dziewiątek piłki azjatyckiej w historii, ale tradycyjnie konkurencyjnie dostaje grupy śmierci.

Selekcjonerem od stycznia 2024 jest Amir Ghalenoei — Irańczyk, 62 lata, były piłkarz Esteghlal Teheran. Pracował z kadrą Iranu już w 2007 (pierwsza kadencja), wrócił po Carlosie Queirozie (Portugalczyk, który prowadził Iran przez 12 lat). Ghalenoei jest pierwszym Irańczykiem prowadzącym Iran od 2011 roku. Eliminacje wygrał spokojnie — w grupie z ZEA, Uzbekistanem, Korea Pn., Katarem, Kirgistanem Iran skończył pierwszy z 8 punktami przewagi.

Kontekst polityczno-administracyjny: cała kadra Iranu jest w Hiszpaniiod początku czerwca 2026. Nie wszyscy mają wizy USA (sankcje, jak zwykle), niektóre mecze rozegrają w Meksyku (Los Angeles i Vancouver to ich miejsca). Federacja ogłosiła oficjalny baza obozu treningowego — Marbella. Tak, ta Marbella. Irańczycy w andaluzyjskim słońcu przygotowują się na Belgów.

Kogo warto śledzić

Mehdi Taremi (Olympiakos). 33 lata. Latem 2024 z Porto do Olympiakosu (po krótkim epizodzie w Interze, który nie wypalił — przygoda dwóch sezonów). Trzeci strzelec wszech czasów reprezentacji Iranu (56 goli). Trzeci mundial. Najlepszy zawodnik kadry, bez konkurencji. W eliminacjach 10 goli w 15 meczach.
Alireza Jahanbakhsh (Heerenveen, 32 lata). Skrzydłowy, były gracz Brightonu i Feyenoordu. 17 goli w 98 meczach kadry. Drugi snajper.
Mohammad Mohebi (Hapoel Tel-Aviv). Trzeci napastnik, 26 lat. Niżej poziomem, ale w kadrze daje świeże nogi.
Ramin Rezaeian (Esteghlal). Prawa obrona, kapitan. 30 lat, ostatni mundial. Wciąż prowadzi szatnię.
Alireza Beiranvand (Persepolis). Bramkarz, 33 lata. Tujest jego anegdota.

Anegdotki, które warto znać

Beiranvand i pasterz. Alireza Beiranvand urodził się w prowincji Lorestan na zachodzie Iranu, w rodzinie koczowniczego pasterza. Do 14 roku życia nie miał stałego adresu zamieszkania — koczował z rodziną i owcami. Sam siebie nauczył łapania piłek na podwórku w głębi gór. W wieku 16 lat uciekł do Teheranu, spał na ulicy, pracował jako pomocnik kuchenny w pizzerii, dostał szansę w klubie Naft Tehran. Pięć lat później debiutował w reprezentacji. Mundial 2018, Rosja: w meczu z Portugalią broni karnego Cristiano Ronaldo. Cały świat oglądał ten klip. Ronaldo, najlepszy strzelec w historii. Beiranvand, były pasterz. 0:0, Iran ledwie nie wyrzuca Portugalii z grupy. Najlepsza historia globalnej piłki tamtej dekady.

1998, Iran – USA. Pamiętacie? Mundial we Francji, polityczny mecz dekady. USA i Iran nie miały relacji dyplomatycznych od 1980 roku (kryzys zakładników w Teheranie). FIFA poprosiła obu kapitanów, żeby wymienili kwiaty przed meczem — symboliczny gest pojednania. Irańczycy wręczyli Amerykanom białe róże. Wszyscy zrobili sobie zdjęcie wspólnej drużyny. Potem Iran wygrał 2:1. Cały Teheran wybiegł na ulice (mimo zakazu rządowego), tysiące ludzi tańczyły do rana, kobiety zdjęły hidżaby. Reżim nie wiedział, jak zareagować. To było pierwsze i jedyne zwycięstwo Iranu na mundialu do 2022 roku.

Niewykonany hymn, 2022. Mundial w Katarze, mecz Iran – Anglia. W tym czasie w Iranie trwała rewolucja Mahsa Amini — protesty kobiet, setki zabitych przez reżim. Cała irańska kadra nie zaśpiewała hymnu przed meczem. Stali z opuszczonymi głowami. Dyrektor sportowy federacji potem ostro reagował, rodziny zawodników w kraju ostrzeżone. W kolejnym meczu z Walią zaśpiewali hymn(cicho, niechętnie), w meczu z USA też. Po mundialu reżim aresztował niektórych członków rodzin zawodników. Sport zostaje w cieniu polityki. Tak było w 1998. Tak jest w 2026.

Nowa Zelandia — All Whites po 16 latach, Wood ostatni etat

Nowa Zelandia jedzie na trzeci mundial w historii. Pierwszy w 1982 (Hiszpania, trzy porażki), drugi w 2010 (RPA, trzy remisy, zero porażek— najbardziej imponująca seria w historii ekipy odpadającej z grupy). Tak, Nowa Zelandia w 2010 nie przegrała żadnego meczu. Zremisowała ze Słowacją 1:1, z Włochami 1:1, z Paragwajem 0:0. Wyleciała w fazie grupowej z czterema punktami. Włosi (aktualni mistrzowie świata!) wylecieli z tej samej grupy.All Whites obejrzeli swój mundial, wrócili do domu w jednych z najbardziej rozgoryczonych „cieszę się, że nie przegrałem ale nie awansowałem" w historii sportu.

Po 2010 — pustka. 2014: nie awansowali. 2018: nie awansowali. 2022: nie awansowali (baraż z Kostaryką, 0:1). Aż przyszły eliminacje OFC 2025: 5 zwycięstw na 5, wszystkie z różnicą minimum trzech goli. Półfinał z Fidżi 7:0 (sześć goli Wood), finał z Nową Kaledonią 3:0 (kolejny hat-trick Wooda). Chris Wood strzelił 9 z 21 bramek eliminacji OFC. Statystyka, która sama się broni.

Selekcjonerem jest Darren Bazeley— Anglik, 53 lata, były piłkarz Watford i Walsall (typowo angielska kariera z Championship), trener akademii Wolves, potem Auckland City, potem młodzieżówek Nowej Zelandii. Kadrę seniorską objął w 2023. Cichy, kompetentny, nigdy nie wchodzi w światło reflektorów. Klasyczny brytyjski szkoleniowiec z dyplomem UEFA Pro i pokorą typu „weźmy się do roboty".

Kogo warto śledzić

Chris Wood (Nottingham Forest, 34 lata). Kapitan, rekordowy strzelec kadry (53 gole, więcej niż jakiekolwiek inne All White), rekordzista wystąpień (90 meczów). Latem 2024 z Newcastle do Forest — w sezonie 2024/25 strzelił 20 goli, w 2025/26 wciąż jedzie. Najdłuższa kariera w Premier League w historii nowozelandzkiego piłkarza. To jest jego ostatni mundial.
Tommy Smith (Colchester United, 35 lat). Drugi z trzymanej dwójki, która grała w 2010. Środkowy obrońca, kapitan obrony. Klasyczna brytyjska szkoła — dużo skupienia, mało show.
Marko Stamenić (Olympiakos). Środek pola, 22 lata. Najjaśniejsza młoda twarz kadry. W Olympiakosie gra z Taremim — w grupie G będą po przeciwnej stronie.
Ben Old (St. Mirren). Skrzydłowy, 21 lat. Lewa noga, szybki. W szkockiej Premiership wschodzi.
Liberato Cacace (Empoli). Lewy obrońca, 25 lat. W Serie A spokojnie gra trzeci sezon.

Anegdotki, które warto znać

2010, RPA, remis z Włochami. Faza grupowa, Nelspruit, RPA. Nowa Zelandia – Włochy, aktualni mistrzowie świata. Włosi z Buffonem, Pirlo, De Rossim, Cannavarem. 7. minuta — Shane Smeltz z bliska wbija piłkę na 1:0. Cały świat w szoku. Włochy odpowiadają karnym (Iaquinta), 1:1, druga połowa to szturm Włochów na bramkę nowozelandzką. Mark Paston (bramkarz, etat: agent ubezpieczeniowy w Auckland) broni wszystko. 1:1, koniec. Włochy wylatują z grupy. Nowa Zelandia też wylatuje (3 remisy, 3 punkty). Smeltz po meczu:„zremisowałem z Buffonem. To jest mój wieczny tytuł".

Wood i klątwa Burnley. Chris Wood w 2017 trafił z Leeds do Burnley za 15 mln funtów — najdroższy nowozelandzki piłkarz w historii. W Burnley w pierwszych dwóch sezonach strzela dwucyfrówkę, klub utrzymuje się w Premier League, w trzecim sezonie spada. W 2022 Wood trafia do Newcastle, w 2024 do Forest. Wszędzie strzela dwucyfrówkę. Trzy kluby Premier League z rzędu, w każdym główny snajper. Statystyka nowozelandzkiej piłki, która tu się nie zgadza. Nikt z tamtej wyspy nie powinien być w stanie tego dokonać. Wood to zrobił. Najwybitniejszy nowozelandzki piłkarz wszech czasów, bez dyskusji.

15 z 26 graczy poza krajem. W składzie 2026: 15 zawodników gra w europejskich albo amerykańskich ligach, 11 w lokalnej A-League (australijska + Auckland FC) lub w nowozelandzkiej ekstraklasie (gdzie sponsorem klubów jest często lokalna firma instalacji ogrzewania). W 2010: tylko 9 z 23 grało poza krajem. Najbardziej globalna kadra nowozelandzka w historii. To jest skok pokoleniowy, który nie zdarza się w piłce co dziesięć lat.

Jak typować?

Papier mówi: Belgia faworytem grupy (89,6% szans na awans wg Opta), Egipt i Iran walczą o drugie miejsce (oba ~65%), Nowa Zelandia jest chłopcem do bicia (mniej niż 10% szans). Bukmacherzy zgadzają się, że trzecie miejsce zdobędzie Egipt albo Iran, w zależności od wyników meczu między tymi dwoma kadrami w trzeciej kolejce (Egipt – Iran, 26 czerwca w Seattle).

Mecz Belgia – Iran (21 czerwca, Los Angeles) to potencjalna pułapka. Iran w meczach z mocnymi kadrami gra wyrachowanie — obrona 5 na 5, kontrataki Taremi z 60 metrów. Jeśli Belgia nie strzeli w pierwszej połowie, druga połowa robi się nerwowa. De Bruyne ma 34 lata, biega mniej, frustruje się szybciej. Lukaku marnuje 1 na 1 z chronicznych powodów. Iran może wyciągnąć remis. Wyciągnięty remis Iranu z Belgią to potencjalny punkt zwrotny grupy.

Mecz otwarcia Belgia – Egipt w Seattle (15 czerwca) to też potencjalna bomba. Salah przeciwko Courtoisowi — pierwszy pojedynek tych dwóch w karierze (bo na treningach Liverpool – Real to tylko towarzyskie). Marmoush w City vs De Bruyne, który w City prawie nie grał ostatnich dwóch sezonów. Zmienione lojalności.

Marek Aureliusz pisał: „nie marnuj reszty swojego życia na myślenie o cudzych". Belgia w grupie G musi pomyśleć o sobie. Złota generacja w ostatnim rozdziale. Albo wreszcie powtarzają 2018 (półfinał), albo wylatują w fazie grupowej tak jak w 2022 — i cały świat przestaje używać określenia „złota generacja Belgii" raz na zawsze.

Egipt z Salahem ścigającym własnego selekcjonera. Iran z pasterzem-bramkarzem broniącym Lukaku. Nowa Zelandia z Woodem grającym swój ostatni hat-trick na 80-tysięcznym stadionie w deszczu Seattle. To jest grupa, w której każda fabuła ma własną wagę.

Powodzenia, generałowie. Grupa G startuje 15 czerwca w Seattle.