20 maja 2026

Grupa A: gospodarz, kapitan z Los Angeles, dziadek i trąbki

Zanim losowanie wypluło wyniki, wszyscy szukali „grupy śmierci". Grupa A to jej dokładne przeciwieństwo — to grupa życia, salsy i zamieszania. Gospodarz z bólem w plecach, azjatycki tygrys z kapitanem w Los Angeles, dziadek polskiej granicy z listą siwiejących weteranów oraz Afrykanie z trąbkami z plastiku. Cztery zupełnie różne światy, jedna grupa, jeden cel: cztery mecze w trzy tygodnie i wyjść z grupy żywym.

Skoro od tej grupy zaczyna się mundial (mecz otwarcia Meksyk – RPA, 11 czerwca w Mexico City), wypada wiedzieć, na kogo właściwie będziemy patrzeć przez pierwsze dni. Bez tego typowanie wygląda jak gra w Risk z zasłoniętą mapą.

Meksyk — gospodarz z klątwą piątego meczu

Meksyk robi to, czego nie zrobił nikt: organizuje mundial po raz trzeci(1970, 1986, 2026). To tak jakby ktoś trzykrotnie wygrał Eurowizję — teoretycznie możliwe, w praktyce ktoś musiał coś podpisać pod stołem. Oba poprzednie razy Meksykanie kończyli na ćwierćfinale u siebie i — uwaga — od 1994 roku siedem razy z rzędu odpadli w 1/8 finału. Nazywają to „klątwą piątego meczu". Przesądni mówią, że to przekleństwo. Cynicy, że to po prostu poziom.

Kogo warto śledzić

Guillermo Ochoa (40 lat). Bramkarz. Jeśli pojedzie, to będzie jego szósty mundial — rekord nie do pobicia w Meksyku. Mundial bez Ochoy to jak święta bez Mariah Carey. Pamiętacie tego gościa z bujnym afro broniącego strzały Neymara w 2014? To on. Tylko teraz z siwizną.
Raúl Jiménez (34 lata, Fulham). Wrócił z piekła — w 2020 niemal stracił życie po zderzeniu głowami z Davidem Luizem. Operacja czaszki, miesiące w specjalnym kasku. Teraz strzela dwucyfrówkę w Premier League i mundial u siebie to dla niego klamra.
Edson Álvarez, Santiago Giménez — silniki kadry.
Gilberto Mora i Obed Vargas — nastolatki, na które kibice Meksyku stawiają, jakby to byli nowi messi. Pewnie się skończy jak zwykle, ale nadzieja umiera ostatnia.

Anegdotka, którą warto znać

2014, Brazylia, 1/8 finału, Meksyk – Holandia. 88. minuta, prowadzą 1:0. Arjen Robben wpada w pole karne, dotyka go meksykański obrońca, Robben pada z gracją łabędzia z Jeziora Łabędziego. Sędzia: rzut karny. Holendrzy strzelają, wygrywają 2:1.„¡No era penal!"(„to nie był karny!") stało się narodowym krzykiem bólu — do dziś każdy Meksykanin, gdy widzi niesprawiedliwość, mruczy tę frazę pod nosem. Sam Robben przyznał po latach, że przesadził. Meksykanie nie wybaczyli. Nie wybaczą.

RPA (Bafana Bafana) — wrócili po 16 latach z trąbkami

RPA jedzie na mundial pierwszy raz od 2010 roku — czyli odkąd sami go organizowali. Wtedy zapisali się w historii niechcianym wyróżnieniem: jako pierwszy gospodarz w dziejach nie wyszli z grupy. Generalnie RPA nigdynie wyszło z fazy grupowej. Cztery starty, cztery odpadnięcia. Hugo Broos, 74-letni belgijski selekcjoner (to jego ostatnia praca w karierze, sam to mówi), ma to zmienić.

Kogo warto śledzić

Ronwen Williams. Kapitan i bramkarz. Najlepszy bramkarz Afryki ostatnich lat. W Pucharze Narodów Afryki 2024 obronił cztery rzuty karne w jednej serii. Cztery. W jednej serii. Mężczyzna z lodu.
Lyle Foster (Burnley). Największa gwiazda — Premier League, 10 goli w reprezentacji. Symbol pokolenia, które ma w końcu zerwać klątwę.
Teboho Mokoena — silnik środka pola, organizator gry. Jeśli w meczu z Meksykiem dostanie spokojnie odebrać piłkę, RPA może namieszać.

Anegdotka, którą warto znać

Mundial 2010 zaczął się od meczu RPA – Meksyk (jak ten teraz, swoją drogą). 55. minuta, Siphiwe Tshabalala dostaje piłkę przed polem karnym, ładuje lewą nogą w samo okno bramkarza. 1:0. Pierwszy gol mundialu na afrykańskiej ziemi. Cały kontynent ryczy. A do tego — vuvuzele. Plastikowe trąbki brzmiące jak oszalały rój pszczół, terror telewidzów z całego świata. FIFA myślała o zakazie. Ludzie z RPA odpowiedzieli: „spróbujcie". Nikt nie spróbował. W 2026 nie zdziwcie się, jak ktoś ją przemyci na trybuny w Mexico City.

Korea Południowa — kapitan z LA, mundial numer cztery

Korea jedzie na jedenasty mundial z rzędu (od 1986 nigdy nie opuścili turnieju — drugi taki rekord w Azji obok Japonii). Najlepszy wynik: czwarte miejsce w 2002 u siebie, w warunkach, których do dziś nikt nie zapomniał (do tego wrócimy). Selekcjonerem jest Hong Myung-bo — tak, ten sam, który był kapitanem tamtej drużyny z 2002. Domknięcie pętli.

Kogo warto śledzić

Son Heung-min (33 lata, LAFC). Kapitan, twarz koreańskiej piłki, jegoczwarty mundial. Sensacja transferowa 2025: po latach w Tottenhamie przeniósł się do Los Angeles FC. Czyli teraz w lidze MLS — w tym samym kraju, w którym gra mundial. Nie wszyscy zauważyli, że to się świetnie zgrało w czasie.
Kim Min-jae (Bayern Monachium).Środkowy obrońca, „Monster".
Lee Kang-in (PSG). Lewa noga, kreatywność, młoda gwiazda.
Jens Castrop (Borussia Mönchengladbach).Pierwszy w historii koreańskiej kadry zawodnik o podwójnym pochodzeniu — matka Koreanka, ojciec Niemiec. Mała rewolucja mentalna w kraju, który dotąd uznawał, że „prawdziwy Koreańczyk" to ten urodzony w Seulu.

Anegdotki, które warto znać

2002, mundial u siebie.Korea wyrzuca Włochów (Totti — czerwona kartka, gol Tommasiego anulowany jako spalony, którego nigdy nie było), w ćwierćfinale wyrzuca Hiszpanów w karnych (dwa prawidłowe gole anulowane). Hiszpańska prasa ochrzciła sędziów „złodziejami snów". Sędzia Byron Moreno z meczu z Włochami przyznał lata później, że „popełnił błędy". Włosi do dziś, gdy ktoś przy nich powie „Korea", zaczynają rzucać przekleństwami po neapolitańsku.

Wojsko a Son. W Korei każdy mężczyzna musi odbyć 21 miesięcy służby wojskowej. Wyjątek: medal na Igrzyskach Olimpijskich lub złoto na Igrzyskach Azjatyckich. Son w 2018 zdobył to złoto na IA w Dżakarcie i — uwaga — ten finał był dla niego ważniejszy niż jakikolwiek mecz Tottenhamu. I tak musiał odbyć trzytygodniowe podstawowe szkolenie. Ostrzygli go na łyso. Zdjęcia są w internecie. Są zabawne.

2018, Kazań. Korea – Niemcy, ostatnia kolejka grupowa. Niemcy są mistrzem świata. Korea wygrywa 2:0 i wyrzuca Niemców z mundialu w fazie grupowej — pierwszy raz od 1938. Niemiecki kraj w żałobie. Koreański w euforii. Lekcja: nigdy nie lekceważ Korei.

Czechy — wracają po 20 latach, z dziadkiem na ławce

To pierwszy mundial Czechów od 2006 roku. Dwadzieścia lat absencji to wieczność — całe pokolenie czeskich kibiców dorosło, nie widząc swojej kadry na mistrzostwach świata. Jako Czechosłowacja byli dwukrotnymi finalistami(1934 i 1962), ale to historia tak stara, że pamiętają ją wyłącznie babcie i Wikipedia. Selekcjonerem jest Miroslav Koubek, 74 lata — najstarszy szkoleniowiec na tych MŚ. Dziadek, który zna piłkę nożną od czasów, gdy piłki były jeszcze ze skóry, a sędziowie nie mieli VAR-u, bo komputer ważył tonę.

Kogo warto śledzić

Patrik Schick (Bayer Leverkusen). Główne ostrze ataku. Mistrz Niemiec 2024. 25 goli w 52 meczach kadry — jak się nie kontuzjuje, robi robotę.
Tomáš Souček (West Ham). Środek pola, prawie dwa metry, najlepiej główkujący pomocnik w Premier League. Jak Czechy zdobędą gola po stałym fragmencie, to on będzie pierwszym podejrzanym.
Ladislav Krejčí. Nowy kapitan, niedawno przejął opaskę od Součka. Na wypożyczeniu w Wolves.
Vladimír Coufal (West Ham). Prawa obrona, kompan Součka z klubu.

Anegdotki, które warto znać

Eliminacje, 2025. Czechy przegrywają z Wyspami Owczymi. Z państewkiem, w którym ludzi jest mniej niż na pełnym Stadionie Narodowym w Warszawie. Selekcjoner wyleciał z roboty następnego dnia. Następcą został właśnie 74-letni Koubek — ratownik z piekła, weteran wszystkiego, co miało skórzany trampek. I jakoś wyciągnął ich na mundial.

Euro 2020, gol Schicka. Mecz ze Szkocją. Schick podbiega do piłki na swojej połowie, widzi że bramkarz wyszedł, i strzela. Z prawie 50 metrów. Lobem. Wpada. Kandydat do Nagrody Puskása, jeden z najpiękniejszych goli dekady. Jak chcecie szukać, kto tu może zrobić cuda — to ten gość.

Czechosłowacja 1962. Finał MŚ w Chile, przeciwnik: Brazylia z Garrinchą i (rezerwowym ze względu na kontuzję) Pelém. 15. minuta — Josef Masopustwbiega na podanie i strzela. Czechosłowacja prowadzi 1:0. Cały świat wstrzymuje oddech. Potem Brazylia odpowiada trzema golami, ale Masopust dostał za ten sezon Złotą Piłkę. Polacy zazdrościli (a co innego mieli robić w 1962?).

Jak typować?

Patrz, papierowo wygląda to tak: Meksyk faworyt, Korea i Czechy biją się o drugą pozycję, RPA dostaje rolę chłopca do bicia. Tylko że piłka nie jest papierowa. Korea ma najlepszą gwiazdę na turnieju w grupie A (Son), Czechy mają stałe fragmenty, które potrafią urwać głowę, a RPA ma bramkarza, który łapie karne jak Polacy ogórki na zimę.

Mecz otwarcia Meksyk – RPA to klucz. Jeśli RPA wyrwie tam punkt (a wyrwało 1:1 w 2010, dokładnie tym samym składzie pojęciowym), cała grupa się rozjeżdża. Jeśli Meksyk wygra 2:0, wszystko idzie po liniach.

Klausewitz pisał, że „plan nie przeżywa pierwszego kontaktu z wrogiem". W typowaniu — plan nie przeżywa pierwszej zmiany w składzie ogłoszonej trzy godziny przed meczem. Czyli: typujcie sercem, weryfikujcie głową, a potem i tak bądźcie gotowi, że Czesi wygrają 4:0 z Koreą po dwóch karnych za rękę i jednym golu Schicka z 60 metrów.

Powodzenia, generałowie. Grupa A startuje 11 czerwca.